Aha, yoga!

Of hoe mijn West-Vlaams dialect de betekenis van yoga voor mij helder maakte 

amba-amba

Angst voor het woord

Neen, het is niet simpel om verwoord te krijgen waar het over gaat… yoga

Als ik zeg dat ik yoga ‘geef’ of ‘yoga ‘doe’, dan krijg ik ook altijd dezelfde reacties: "yoga, dat is echt niets voor mij, ik word daar nerveus van" of "yoga, dat zou nog iets zijn voor mijn kind, dat hij/zij eindelijk leert stilzitten" (of net niet, want die kan toch niet stilzitten) of "oei, maar dat kan ik niet hoor, mijn been in mijn nek leggen" en heel soms is er ook de angst, (of net de hoop) voor het loskomen van de grond, het zweven…

Schrijven over yoga, ik blijf het moeilijk vinden. Er is al veel over gezegd, er is al veel over geschreven. Het niet eenvoudig om het grijpbaar te maken, be-grijpbaar. Je moet het gedaan hebben om het te snappen ‘zeggen ze’ en dan nog hoe leg je het uit hé.

Twee emmertjes water halen

Yoga, in oorsprong geen Nederlands woord maar Sanskriet (oud-Indisch). Letterlijk betekent dit ‘juk’. Iemand die nog weet wat een juk is? Ik vond er eentje bij de Playmobil. Bij een themadoos: Middeleeuwen.
Een juk is zo een houten systeem/lat om op je schouders te leggen en er twee emmers aan te hangen.  Het is dus een hulpmiddel om makkelijker te stappen met dingen die zwaar wegen…  Dus als ik de vertaalslag maak dan mag ik zeggen: yoga is eigenlijk een manier, een hulpmiddel om makkelijker door het leven te bewegen, ook al weegt het leven wel eens zwaar op onze schouders… Ja, écht, het leven kan soms zwaar zijn, doorwegen zoals ze zeggen.

Aha !
… daar kan ik wel iets mee

Een beetje West-Vlaams

Heb jij dat ook, dat je op je gelukkigste bent als er niet te veel ‘speciaals’ je orde, je ritme komt verstoren?
"Best vanal de geweune gang", zei ze dan, mijn grootmoeder. Herkenbaar? Je kan dat heel makkelijk zien bij kinderen. Er moet niet veel veranderen in hun schema, hun gewoontes om hen ‘lastig’ te maken, te krijgen.

Ik neem je graag weer mee naar het beeld van een juk. Een heel kleintje deze keer. Niet om op je schouders te leggen. Maar het kleine jukje van een weegschaal, zo een oude balansweegschaal. (hé en schreef ik daarnet niet over het leven dat met momenten kan doorwegen?)
Ik had er vroeger zo eentje om winkeltje te spelen, met aan weerszijden een ketting en twee schaaltjes om gewichtjes op te zetten. Lastig vond ik dat, dat bleef nooit helemaal stil hangen.

Aha!
Dat ging op en dan weer neer… soms heel subtiel, soms heel hard. Net als in mijn leven: met zijn ups-and-downs, zoals ze zeggen.

Inderdaad, het leven met ups-and-downs… want leven is energie, is altijd in beweging. Op het moment dat die beweging er niet meer is, is er ook geen energie, en dus geen leven meer… Die beweging hoort bij het leven.

En toen dacht ik aan wat mijn grootvader soms zei (en dan ging dit over mijn grootmoeder): "Let maar niet op haar, ze is 'uit haar smeete’".

Deze uitdrukking blijkt streekgebonden, maar ik zag het ineens wel heel duidelijk: als iets buiten je bereik ligt, wordt er gezegd: ‘t ligt buten je smeete’
als je zelf uit je smeete bent, dan ben je verwijderd van jezelf, de connectie kwijt, uit balans!

Hoe een juk een lat kan worden

Bij het verder bestuderen van die balansweegschaal zie je dat het niet het jukje is dat voor de onbalans zorgt. Het maakt net de verbinding tussen links en rechts, vangt mee het gewicht op. Afhankelijk van de kracht of het gewicht is de onbalans groter of kleiner.  Het is een vernuftig systeempje dat door zijn flexibiliteit het evenwicht weer tracht te herstellen.  Als het niet zou meegaan in de beweging, dan zou het knakken.

Hmmm, zet me aan het denken.

ebay-foto

Mijn grootmoeder kon uit haar smeete zijn, uit balans zijn, omdat haar witte was wat grauw uitsloeg.  (maar alleen zij zag dat 😉)
En zo kom ik ook wel mensen én kinderen (én mezelf) tegen in mijn sessies. Mensen die uit balans geraken omdat

  • het regent.
  • omdat ze sneller willen zijn dat de tijd. (file, bus)
  • iets niet is zoals ze het willen. (Meestal is dat dan perfect)
  • de mensen wel eens zouden kunnen denken dat…
  • ze vinden dat iets moet.
  • omdat de grote mensen verwachten dat …
  • omdat ze geen fouten willen maken.
  • omdat ze geen fouten mogen maken.

Wat een druk leggen we ons op of laten we ons opleggen. De wereld is jachtiger geworden, alles moet precies sneller, tegelijk, onmiddellijk en liefst ook nog perfect. We leggen de lat hoog. Het wordt moeilijker en moeilijker om mee te bewegen in het verwachte ritme.

We blijven maar doorgaan. Hoelang? Tot het knakt?

Tijd voor tegenwicht

Als die balansweegschaal doorschiet naar 1 kant dan kan je de balans herstellen door aan de ander kant een tegengewichtje te zetten.

Aha !
En nu komt het.

Als ik dat letterlijke juk ga linken aan yoga dan zie ik een verzameling van oefeningen, vanuit een gefundeerd, eeuwenoud en wijs kader, die ons ondersteunen in ons proces van mens-zijn. Die tegenwicht gaan bieden, die verbinding maken.
(Helaas wordt in hedendaagse yogaklassen wel eens voorbijgegaan aan het filosofische kader, vaak omdat de hedendaagse opgejaagde mens snel en mooi resultaat verwacht)

De yoga-apotheek

Ondertussen ben ik helemaal in de ban van het kleine jukje en het weegschaaltje. Het heeft me telkens dat blije, verwonderlijke gevoel. Mijn 'mogowseg'-momentje(**). Omdat het zo kinderlijk eenvoudig kan zijn. Nog één keer… De weegschaaltjes, ze zijn terug te vinden bij alchemisten, bij de apotheek, in het labo … voor verfijnd, zorgvuldig afwegen, onderzoeken, ontdekken.

(**) Noot van de redactie: 'mogowseg' zou in het Antwerps 'amaai sieg' kunnen zijn maar is in feite niet accuraat te vertalen.

En dat is wat er gebeurd op de yogamat. Onze yogamat is ons laboratorium. Yoga gaat over verbinding maken, tussen uitersten. Tussen je linkerkant en rechterkant, je bovenkant en onderkant, je voorkant en je achterkant, je binnenkant met je buitenwereld, je denken en je voelen, je voelen en je denken, Je vrouwelijke kant met je mannelijke kant. Je zonnekant met je schaduwkant.

Je voelt, je ervaart, je ontdekt zonder goed of fout, zonder oordeel. Je oefent en je traint in flexibiliteit.  Je ontdekt, je ervaart, je voelt zowel je veerkracht als je daadkracht. Vanuit intentie, niet vanuit verwachting.

 

Vanessa Demeulemeester Amba-Amba

Aha, een besluit, zoals ik er leerde naar kijken, met vallen en opstaan

Yoga, het zal er niet voor zorgen dat je nooit meer uit je smeete geraakt. Want die ups-and-downs horen bij het leven. Als er iets is wat we ‘moeten’ doen, dan is het dit aanvaarden. Elk verzet tegen die ups-and-downs van het leven, elke weerstand, elke vorm van controle zet ons meer en meer vast, maakt ons star in ons denken, haalt ons emotioneel onderuit.

Ik leerde dankzij yoga beter om te gaan met de lessen en de groeikansen die het leven mij aanbiedt, vanuit een diep vertrouwen en met de moed de accepteren wat er komt. Niemand zei dat het makkelijk zou gaan, maar mede door yoga weet ik ondertussen dat het wel altijd de moeite waard is. Het connecteerde mij met wie ik ben en het is geestig om vanuit die verbinding mezelf te kunnen zijn, mezelf te mogen zijn, mezelf steeds beter te leren kennen en mezelf te laten zien.

It’s a never ending story!

 

Vanessa Demeulemeester is bezielster en zaakvoerder van amba-amba in Desselgem waar zij ook les geeft

tekening http://fleurfatale.be
tekening http://fleurfatale.be
Geplaatst in Aanvullende Therapiën, Achtergrond, Alle rubrieken, Geen en getagd met .